info

Ansatz der Maschine is terug van weggeweest. Na een lang sabbatperiode, waarin spilfiguur Mathijs Bertel muziek schreef voor theater,  en de hort opging met Illuminine, verkeert Ansatz der Maschine, voor het eerst sinds ‘Heat’ (2012) weer onder de levenden.

‘Tattooed Body Blues’ is het resultaat van een uitgebreide zoektocht naar een nieuw artistiek verhaal. Het is een gevarieerd maar coherent werkstuk waarop West-Vlaming Bertel verschillende facetten van zijn persoonlijkheid toont. “Het leven verloopt dezer dagen zó jachtig dat er uit alle richtingen nieuwe impulsen en invloeden op je af komen”, zegt hij. “De songs zijn daar een weerspiegeling van.”

Ansatz der Machine begon ruim een decennium geleden als een indietronicaproject, maar gaandeweg koos de artiest voor een meer ambachtelijke aanpak en introduceerde hij een brede waaier van ‘echte’ instrumenten. Op ‘Tattoed Body Blues’ komen, behalve synths, dus ook strijkers, blazers, (lapsteel)gitaren en zelfs een duimpiano voorbij. “Ik heb altijd al naar uiteenlopende soorten muziek geluisterd, van flamenco en mariachi tot oriëntaalse folk”, legt Mathijs Bertel uit. “Het maakt niet uit of het akoestisch of elektronisch wordt opgewekt, ik ben in íeder type klank geïnteresseerd. In de natuur is alles voortdurend in beweging en merk je hoe uit het samenspel van de kleinst mogelijke, rondtollende deeltjes een vorm van ongestructureerde schoonheid ontstaat. In mijn muziek is iets soortgelijks aan de hand. Daardoor klinkt ze tegelijk abstract en organisch. Zoals impressionistische schilders met licht omspringen, ga ík om met geluid.”

Zijn eerste twee cd’s (‘The Postman Is A Girl’ en ‘Painting Bad Weather On Her Body’) waren nog voornamelijk instrumentaal. Vanaf ‘Heat’ evolueerde Ansatz der Maschine echter naar even dromerige als ideeënrijke songs. Voordien grossierde hij in sfeerschetsen en liet hij veel ongezegd, maar op een bepaald moment groeide bij Bertel de behoefte de luisteraar rechtstreeks aan te spreken. Vocale partijen bleken daartoe het ideale middel. Tijdens het schrijven van zijn nieuwe materiaal ging Ansatz op YouTube dus op zoek naar stemtimbres die hem inspireerden of die, naar zijn gevoel, voor zijn nummers geknipt waren.

Op ‘Tattooed Body Blues’ zijn niet minder dan vijf zangeressen te horen. De Nederlandse Bloem de Ligny (herinner u haar langspeler ‘Zink’ uit 1999), die vandaag in Engeland woont en er in 2012 een nummer-één hit scoorde met Sam and the Womp, stuurde haar bijdrage tot de titeltrack via de digitale snelweg. Nathalie Delcroix (Laïs, Eriksson Delcroix) leent haar stem aan de single ‘Burning Fuel’; Inne Eysermans (Amatorski) treedt op de voorgrond in ‘Narodnaja’; Renée Sys, die eerder al meewerkte aan ‘Heat’, maakt opnieuw haar opwachting in ‘Driftwood’ en Sophia Ammann van Little Dots, binnenkort ook  van de partij tijdens de concerttournee van Ansatz der Maschine, neemt ‘Song X’ voor haar rekening. Het buitenbeentje op de  nieuwe plaat, het bruisende indiepopnummer ‘Insomnia’, wordt dan weer gezongen door Arne Leurentop van And They Spoke In Anthems en verdient het, althans in een rechtvaardige wereld, hoog op de playlist van ieder zichzelf respecterend radiostation te staan.

Mathijs Bertel heeft zich nooit als een conventionele singer-songwriter beschouwd. Hij vergelijkt zijn rol bij Ansatz liever met die van een architect of een regisseur. Niet toevallig ziet hij ‘Tattooed Body Blues’ als een losse verzameling filmsequenties. De cd-titel verwijst zowel naar tatoeages die een cruciale levensfase markeren als naar mentale littekens. Iedereen loopt tijdens het leven schrammen en builen op, waardoor hij tot nieuwe inzichten komt die alle vermeende zekerheden op de helling zetten. De teksten, over escapisme, vergankelijkheid, slaapgebrek of de nood aan een veilige cocon, doen soms een beetje cryptisch aan. Maar dat hindert niet, want zoals Bertel zelf onderstreept: “Het hoeft ook niet al te expliciet te worden.”

Muziek blijft voor Ansatz der Maschine een vluchtheuvel, balsem op de wonde tijdens existentiële crisismomenten. En ook al is hij voor ‘Tattooed Body Blues’ afgestapt van zijn oorspronkelijke voornemen een modern requiem te schrijven, melancholie en ‘positieve weemoed’ lopen als een rode draad door zijn werk. Mathijs Bertel nam zich dit keer voor een cd te maken die de luisteraar zou toelaten even weg te dromen. Een potentiële soundtrack bij lange trein- of autoritten, zeg maar. Neem de proef op de som en je merkt meteen dat het voorbijglijdende landschap nooit meer twee dagen na elkaar hetzelfde zal zijn.